Μια φορά κι έναν καιρό σκουπίδια δεν υπήρχαν. Τις σαρδέλες τις αγόραζες σε αμπελόφυλλα, και το λάδι το φύλαγες στο πιθάρι. Φαγητό δεν περίσσευε, κι αν τύχαινε να μείνει κάτι που δεν θα το έτρωγε κανείς, πήγαινε στον σκύλο ή στις κότες.
Σήμερα πάλι, όλα είναι συσκευασμένα. Κουτιά, κονσέρβες, νάυλον, σακούλες, αλουμινόχαρτα. Και αυτά γίνανε σκουπίδια. Όχι μόνο αυτά όμως. Η τροφή περισσεύει. Δεν καταδέχονται το χθεσινό φαΐ, και το πιάτο δεν αδειάζει πάντα. Κι έτσι, αδειάζει στα σκουπίδια, μαζί με τις συσκευασίες και άλλα πολλά.
Ύστερα ήρθε η ανακύκλωση. Ο μπλε κάδος. Πέτα το πλαστικό μπουκάλι εκεί, όχι στον γκρι. Το αλουμινένιο κουτάκι, το νάυλον περιτύλιγμα. Και όντως, πολλοί με τον καιρό απέκτησαν τη συνήθεια να ξεχωρίζουν τα σκουπίδια τους και ο μπλε κάδος άρχισε να γεμίζει. Τι συμβαίνει όμως με τον γκρι κάδο;
Ο γκρι κάδος γεμίζει με λογής λογής σκουπίδια. Δεν είναι του παρόντος να μιλήσουμε για το πόσα από τα σκουπίδια του γκρι κάδου θα μπορούσαν να είχαν πάει στον μπλε, ούτε πόσα ανακυκλώσιμα υλικά θα μπορούσαν να είχαν πάρει το ταξίδι για την επαναχρησιμοποίηση. Ας εστιάσουμε στα υπόλοιπα σκουπίδια του γκρι κάδου.
Μια μεγάλη κατηγορία από αυτά, είναι όντως σκουπίδια. Χαρτιά υγείας, χαρτοπετσέτες, πάνες, σερβιέτες… Δεν μπορείς να κάνεις κάτι για αυτά. Είναι πραγματικά σκουπίδια και πρέπει να τα διαχειριστείς ως σκουπίδια. Τα άλλα όμως; Τα φλούδια από το μήλο που καθαρίστηκε; Το κοτσάνι της ντομάτας και τα νεύρα από τα φασολάκια; Φυσικά και μπορούν να πάνε για κομποστοποίηση. Ήδη βλέπουμε σε γειτονιές κάδους συνοικιακής κομποστοποίησης που γεμίζουν με λογής λογής χορταρικά, κλαδέματα και τα φλούδια της σαλάτας.
Τι μένει τότε; Μένουν τα αποφάγια. Και αν στο σπίτι μας φροντίζουμε να μην πετάμε φαγητό, δεν συμβαίνει το ίδιο και στις ταβέρνες, τα καφενεία, τις ψησταριές. Τόνοι τροφής καταλήγουν στα σκουπίδια. Και δεν μιλάω για τροφή που θα μπορούσε να ταΐσει τους άπορους της πόλης. Δεν είναι μερίδες που περίσσεψαν. Είναι φαγητό που κάποιος δεν θέλησε να φάει.
Τι θα μπορούσε να κάνει κάποιος με αυτά τα σκουπίδια;
Λάθος ερώτηση.
Τι θα μπορούσε να κάνει κάποιος με αυτή την τροφή;
Ιδού μια ιδέα:
Φανταστείτε ένα Δημοτικό Πτηνοτροφείο! Ναι, πτηνοτροφείο! Σε μια περιοχή λίγο έξω από τον αστικό ιστό. Είναι γεμάτο με κότες και κοτόπουλα. Φανταστείτε επίσης ένα φορτηγάκι. Έχει κάνει συμφωνία και περνάει κάθε βράδι από ταβέρνες και εστιατόρια, ακόμα και ξενοδοχεία που έχουν συμβληθεί στο πρόγραμμα. Το φορτηγάκι αφήνει στο μαγαζί έναν μεγάλο άδειο καθαρό κουβά, και παίρνει έναν γεμάτο. Μέσα στον κουβά είναι όλα τα αποφάγια της ημέρας, τα ψωμιά, τα κρέατα, οι σαλάτες με το λάδι τους. Όλοι οι κουβάδες μεταφέρονται στις εγκαταστάσεις του δημοτικού πτηνοτροφείου. Η τροφή -αν κριθεί σκόπιμο- ανακατεύεται με πίτουρα και άλλα δημητριακά, και αποτελεί το σιτηρέσιο για τις κότες του πτηνοτροφείου. Τα κοτόπουλα μεγαλώνουν, οι κότες κάνουν αυγά.
Αυγά και κοτόπουλα που μπορούν να ταΐσουν άπορες οικογένειες του δήμου, να χρησιμοποιηθούν στο γηροκομείο του δήμου, στους δημοτικούς παιδικούς σταθμούς, στο κοινωνικό παντοπωλείο. Οι καταστηματάρχες είναι χαρούμενοι. Έχουν την ικανοποίηση ότι δεν πετάχτηκαν στα σκουπίδια όλες αυτές οι τροφές. Επιπλέον έχουν ένα σήμα ποιότητας στον κατάλογό τους και στην πόρτα τους και στη διαφήμισή τους, ότι συμμετέχουν στο πρόγραμμα μείωσης των σκουπιδιών του δήμου. Κυρίως όμως, έχουν την ηθική ικανοποίηση ότι έχουν πραγματικά βοηθήσει τους ανθρώπους του τόπου που το χρειάζονται. Ο δήμος, έχει καταφέρει να μειώσει τον όγκο των σκουπιδιών που στέλνει σε ΧΥΤΑ (ή ΧΥΤΥ που είναι πιο σωστό), και προσφέρει κοινωνικό έργο.
Τόσο δύσκολο είναι;
